Kuno Rosin

Kuno - jeden z dwóch uczniów zasłużonego w wojnie z Chaosem mistrza Hieronymusa.


 * Motywacja: Legenda
 * Cel krótkoterminowy: Zrozumieć tajniki magii tajemnej
 * Cel długoterminowy: Zasiać lęk w sercach niegodziwych
 * Wróżba Losu: "Jeśli zamkniesz oczy w obliczu nieprawości, już nigdy ich nie otworzysz"

Wygląd
Kuno to młody i niski chłopak o bystrych i chytrych oczach spoglądających spod grubych, ciemnych brwi. Ma średniej długości włosy o kasztanowej barwie. Na jego twarzy ledwie widać jakiekolwiek ślady zarostu. Nosi się w prostych mieszczańskich ubraniach o szarej barwie. Często podpiera się o swój kostur, udając kulawego. Z jego torby podróżnej często wystaje kąt sporych rozmiarów grymuaru obitego w popielatą skórę. Co ciekawe, zaklęcia ma tam zaszyfrowane w postaci bazgrołów i przepisów kucharskich. Zazwyczaj zobaczyć go można trzymającego w ustach drewnianą fajkę, nawet jeżeli nie ma przy sobie żadnego tytoniu.

Osobowość
Kuno jest wycofany i spokojny, często zachowując się jak głos rozsądku. Mimo to nie widzi problemu w drobnym przekomarzaniu się z przyjaciółmi lub zabieraniu głosu w imieniu drużyny, gdy uważa, że jest to konieczne. Potrafi też być mściwy i małostkowy, usilnie dążąc do sprawiedliwości lub odegrania się na kimś za stare urazy. Jest także niezłomnym idealistą, który nie potrafi zaakceptować nierówności w Imperium i głęboko w sercu uważa, że jego ojczyzna zasługuje na upadek za swoją zgniliznę i hipokryzję. Stale jednak pomaga obywatelom Imperium w ich problemach, nie będąc w stanie odwrócić się plecami do potrzebującego.

Jest także abstynentem, odkąd na początku swego terminarzu u Mistrza Hieronymusa przypadkiem dokonał pomniejszej manifestacji, psując cały alkohol w winnicy swojego mentora, będąc zupełnie pijanym.

Dzieciństwo
Urodzony w chłopskiej rodzinie mieszkającej w odizolowanym tartaku między Altdorfem a Weissbruckiem. Z początku ich życie niewiele różniło się od życia każdego innego chłopa. Bieda i ubóstwo każdego dnia o sobie przypominała, za każdą przetrwaną zimę dziękowano bogom, a każda choroba przywodziła myśli, aby może już zacząć kopać dół - lepiej zawczasu niż na ostatnią chwilę. Życie jednak stało się jeszcze gorsze, gdy tartak odwiedziła grupa dezerterów. Ojciec Kuno został dotkliwie pobity, zaś matka obdarta z godności, czego zaakceptować nie mogła i zaledwie parę dni później rzuciła się w prądy rzeki Reik. Od tego czasu głowa rodziny podupadła psychicznie, bijąc i znęcając się nad liczną gromadą potomstwa, każdy pens zaś wydając na alkohol. Od tamtego czasu Kuno wraz z rodzeństwem praktycznie sami na siebie pracowali, zajmując się tartakiem, gdy ich ojciec owoce ich ciężkiej pracy wymieniał na kolejne butelki, ich z kolei poganiając do dalszej pracy pięścią i kijem.

Gdy przyszły czarodziej miał trzynaście lat, zaczął na własną rękę zarabiać w okolicznych wsiach i domostwach, a pieniądze chował i oszczędzał, aby w końcu móc wydostać się ze swojego domu. Jego ojciec zaś, dowiedziawszy się o tym, postanowił odebrać chłopcu zarobione pensy siłą, zaś chłopca ukarać. W alkoholowym amoku uderzał raz za razem, powodując kolejne i kolejne czerwone pręgi i siniaki na bitych kijem plecach syna. W końcu jeden z ciosów trafił prosto w twarz. Zamroczony, przytłamszony piskiem w uszach i zaślepiony spływającą na oczy krwią, Kuno zadrżał nad nagłym wspomnieniem swej wróżby losu. Niemalże widział swoją śmierć z ręki ojca. Tak błahą. Tak niesprawiedliwą. Palce jak gdyby samowolnie ułożyły się w pięści, aż paznokcie powbijały się dłonie. Gdyby tylko Kuno był w stanie wtedy świadomie myśleć, być może zdałby sobie sprawę, jak samoistnie rozpływa się w gęstym dymie. Zamiast tego myślał wyłącznie o odwecie, karze za wszystkie swoje lata okrutnego poniżania. Znalazł się na podwórzu, przy ściętym pniaku, przy wbitej doń starej siekierze. Gdy jego ojciec znalazł się za plecami chłopca, palce zaciskały się już na trzonku siekiery. Wystarczył jeden obrót, jeden gniewny okrzyk i jeden odruchowy cios, aby narzędzie utkwiło w klatce piersiowej rodzica. To wystarczyło, aby cały płonący w młodzieńcu gniew zamarzł i przeistoczył w panikę. Wtedy Kuno nie widział już pijanego oprawcy, lecz swojego ojca - tak jak widział go za życia matki, upadającego na kolana, z obuchem wystającym z piersi i w jasnej koszuli, tak szybko barwiącej się szkarłatem. Ciało chłopca skamieniało, uderzone rozpaczą i żalem. Wtem ojciec z krwiożerczym rykiem rzucił się na syna, przyciskając go do ziemi. Emocje młodzieńca w jednej chwili rozpłynęły się i ustąpiły instynktowi. Szarpanina okazała się nieskuteczna, a jego ojciec wciąż silniejszy, mimo uchodzącego życia. Opętany desperacją, Kuno wcisnął kciuki w oczy mężczyzny i odepchnął go od siebie, po czym pobiegł przed siebie, dopóki nie znalazł się głęboko w lesie. Potem szedł - w ciszy, niezmąconej nawet jego myślami, zablokowanymi przez niezrozumiałe dla niego systemy obronne jego rozumu. Szedł tak, dopóki nie trafił pod bramy Altdorfu.

Cytaty
" 'Nigdy nie upijaj czarodzieja' ~ rutynowe powiedzenie Kuno podczas wizyt w karczmach i zajazdach."