Triste de la Molena

Triste - estalijski szermierz, jeden z bohaterów Bögenhafen.


 * Motywacja: Maestro de Destreza
 * Cel krótkoterminowy: Zakończyć rozdział nekromanty z Osburgu.
 * Cel długoterminowy: Założyć szkołę estalijskiej destrezy w Imperium.
 * Wróżba Losu: "Śmierć nadejdzie zza pleców"

Wygląd
Triste to młody i całkiem wysoki mężczyzna o oliwkowej cerze. Jego czarne, sięgające ramion włosy lekko się kręcą, tworząc na głowie bezkształtny busz. Z tego powodu często w trakcie walki związuje je wstęgą w kuc i przykrywa kapeluszem. Zadbany zarost okala jego usta w postaci niewielkich wąsów i koziej bródki. Ma szczupłą, atletyczną sylwetkę i, choć sam tego nie przyzna, stale myśli o swojej posturze, starając się wywierać nonszalanckie i bawidamskie wrażenie. Przeważnie nosi lużną, biała koszulę, na którą zakłada czarny dublet i płaszcz w tej samej barwie. Zależnie o sytuacji nosi też czarne skórzane rękawice podróżne lub znacznie krótsze białe, pojedynkowe. W podróży nosi także czarne spodnie i skórzane buty sięgające prawie do kolan. W trakcie zawodowych pojedynków nosi jednak białe pantalony i sięgające za kolana brązowe buty. Pas przewiązuje czerwoną wstęgą - taka sama służy mu również jako zdobnia jego czarnego kapelusza typu chupalla.

Na prawej łopatce wytatuowanego ma sępa, popularny w Estalii symbol, który ma prosić Morra o bezbolesną drogę do jego ogrodów.

Pochwa jego rapiera przewiązana jest wisiorami z symbolami religijnymi Vereny, Myrmidii i Morra, a także purpurową wstęgą.

Osobowość
Triste to towarzyski i lekkoduszny ekscentryk o lekko sarkastycznym poczuciu humoru i drobnych, narcystycznych cechach. W odróżnieniu od większości Estalijczyków rasizm przejawia jedynie w żartach. Zgodnie z kulturą swojego narodu jest w pewnym stopniu bawidamkiem i epikurejczykiem. Nigdy nie odrzuca propozycji pojedynków i kieruje się honorem, choć w odróżnieniu od swych pobratymców nie widzi problemu w wykorzystywaniu sprytu na swoją korzyść. Ma żywe i energiczne usposobienie, choć potrafi również przysłowiowo zejść ze sceny, aby zachować dla swojej osoby nieco tajemniczej aury. Przez konflikty z inkwizycją ma dość krytyczny stosunek do fanatyzmu, choć sam jest pobożny i w każdym aspekcie swojego życia stara się oddawać cześć Morrowi, Myrmidii i Verenie. Działa także na przekór estalijskim uprzedzeniom i nie utożsamia Ranalda z "Czarnym Ogarem Nieszczęścia", wielokrotnie sam oddając mu część przed pojedynkami. Za wszelką cenę próbuje wyprzeć myśli, jakoby świat miał być miejscem okrutnym, bezlitosnym i rozczarowującym, dlatego zawsze poszukuje piękna i dobra w ludzkich sercach.

Historia
Urodził się w Molenie, niewielkim miasteczku na północny-wschód od Magritty. Jego ojciec był guitarristas, zaś matka pracowała w lokalnej gospodzie. Od najmłodszych lat w sezonie pomagał przy uprawie cytryn i produkcji wina emerytowanemu maestro destrezy, Rafaelowi Montero. W zamian starzec instruował chłopca w szermierce, opowiadał o swoich przygodach, czy też wpajał mu wiedzę o Myrmidii i jej rodzinie, a także filozofii, według jakiej ich wyznawca powinien żyć. W wieku zaledwie kilkunastu lat Triste został osierocony, gdy jego rodzice zostali powieszeni za domniemane wyznawanie Locci, boga oszustwa i zdrady, w Imperium znanego pod imieniem Ranald i widzianym w zgoła odmiennym świetle. Następne parę lat przeżył pod opieką Montero, dopóki nie ukończył szesnastu lat i nie wyruszył do Magritty, aby osławić swe imię. Przez pierwsze parę miesięcy nie mógł przyzwyczaić się do życia w metropolii i przetrwał, pracując jako ochroniarz i zabijaka w półświatku. Trwało to, dopóki nie wdał się w pojedynek z niewiele starszym od siebie Leandro Ramón. Starcie zakończyło się nierozstrzygnięte, gdyż straż rozdzieliła i aresztowała młodzieńców. W lochach dwójka szermierzy pogodziła się, gdy okazało się, że Leandro był ostatnim oficjalnym uczniem Maestro Montero, nim przeszedł on na emeryturę. Sam Ramón pochodził zaś z majętnej rodziny, która - za namową młodego dziedzica - wpłaciła grzywnę zarówno za niego, jak i za Triste, który od tamtej chwil urwał kontakty z przestępcami i skupił się na dążeniu do kariery Diestro, wraz ze swoim nowym kompanem. Na przestrzeni lat stali się oni zgranymi towarzyszami broni i dobrymi przyjaciółmi, ale także zaciekłymi rywalami. Choć szkolił ich ten sam mistrz, a ich style z pozoru były identycznie, różniła ich taktyka i ich interpretacja technik Montero. Triste był naturalnie utalentowany, zdolny do samodzielnego eksperymentowania nad fechtunkiem i adaptowania nowych ruchów, studiując innych szermierzy - Leandro zaś trzymał się dość sztywno wyuczonych metod, a brak wrodzonych zdolności nadrabiał ciężką pracą, dzięki czemu do perfekcji opanował techniki swojego mistrza.

Duet szermierzy przez następne sześć lat przeżywał wspólnie przygody w całej Estalii, dopóki rodzina Ramón nie wezwała Leandro do przygotowania się do zajęcia roli głowy rodu, zaś Triste nie wyruszył do Imperium w poszukiwaniu chwały i sławy.

W Imperium Triste sprzymierzył się z trójką innych postaci. Byli to Gotfried Eisenhaur - strażnik dróg, Rosario "Cuffia" Pauli - tileański złodziej oraz Tasar - elfi zwiadowca i łowczy. Ich los złączył się, gdy wspólnie otworzyli kryptę nekromanty nad Osburgiem, sprowadzając na siebie uwagę nieumarłego. Następnie zajęli się oni tajemniczymi problemami w Mörlenfurcie, pokonując demona, grupę kultystów i zakażonego trolla. Zdołali rozwiązać także parę pomniejszych problemów w Bögenhafen, nim Gotfried oddzielił się od grupy, a pozostała trójka udała się rozwiązać sprawę nekromanty z Osburgu. Dalsza walka z mrocznymi siłami szybko jednak stała się zbyt niebezpieczna, gdy pojawiło się zagrożenie wojny z Chaosem. Triste wrócił wtedy do Estalii i osiadł na jakiś czas w Magritcie. Pobyt w Imperium pozostawił na nim jednak swoje piętno, powodując frustrację za każdym razem, gdy doświadczał lekceważącego podejścia swoich rodaków do problemów północy. Wdał się również w konflikt z Estalijską Inkwizycją i jej rygorystycznym podejściem do wiary, które uznał za niegodne wyznawców Myrmidii. W tamtym okresie powrócił do życia w półświatku przestępczym, pomagając Ranaldytom w ucieczce przed egzekucją. Wtedy zasłużył sobie na tytuł Czarnego Ogara Magritty, jak nazywano go chwalebnie wśród wyznawców Boga Złodziei - i pogardliwie wśród kleru. Gdy zrobiło się zbyt niebezpiecznie, aby pozostać w Magritcie, uciekł do Bilbali, gdzie umilał sobie czas na festiwalach i turniejach. Wciąż jednak czuł coraz większą pokusę, aby powrócić do Imperium. Każdej nocy marzył o ponownym stoczeniu walki z Chaosem, a przede wszystkim o otwarciu szkoły szermierczej w Imperium, gdzie nauczałby mieszkańców północy wojowniczej filozofii Diestro.

Wygrane:

 * Parę wygranych Prób Walki w sądach Estalii
 * Pojedynek z bretońskim rycerzem przed bramami Bögenhafen


 * Próba Walki o życie lub śmierć bögenhafskiego skazańca, aparycją przypominającego nemesis Gotfrieda Estenhaura.

Przegrane:

Remisy:


 * Łączna suma zwycięstw i przegranych w przyjacielskich pojedynkach z Leandro Ramónem kwalifikuje ich rywalizację jako nierozstrzygniętą.

Cytaty
"Czym odróżnić Imperialczyka od Krasnoluda? Jedno jest sztywne, skąpe i z obdartą brodą - drugie to Krasnolud" ~ popularny estalijski żart.

 "Nie martw się, señorita, twoja inspiracja właśnie przybyła" ~  do Bruny, minstrelki z Bögenhafen.

 "To nie tak, że boję się śmierci. Po prostu wolałbym być daleko, gdy nadejdzie" ~  komentując wizję walki z demonem w Mörlenfurcie.

 "Jeśli nie możesz walczyć jak lew, walcz jak lis"